Westrijdverslag 17 februari 2019

Op 17 februari was de start van het wedstrijdseizoen 2019. Voor iedereen weer een nieuwe ronde met nieuwe kansen, nieuwe keuze voor de paarden. Sommige deelnemers deden ook echt voor het eerst mee, waaronder Monique Elias. Hier volgt haar verslag!

Afgelopen zondag mijn eerste dressuurwedstrijd gereden, een hele bijzondere ervaring.
De voorpret begon al met het kopen van een rijoutfit voor die gelegenheid. Een hagelwitte broek, zwart jasje met daarbij een pastron, (het werd steeds chiquer als ik
mijzelf in de spiegel zag) witte handschoenen met de zwarte rijlaarzen en cap maakte het geheel af. Hoe leuk is het om met deze voorbereiding al in de stemming te komen om een wedstrijd te gaan rijden.

Natuurlijk moest ook Totulas, mijn wederhelft en trouwe viervoeter mooi opgedoft worden, dus de dag voor de wedstrijd onder de douche met hem en schoonsponzen. Helaas, had hij het toch voor elkaar gekregen om in de nog resterende korte tussentijd zich onder de modder te werken! Maar met hulp van mijn mede rijmaatje Zara die ook op Totulas zou rijden, is hij wel zo goed als wit geworden.
Een ieder was in de stal gezellig bezig om z’n paard te verfraaien en zorg te dragen voor de komende wedstrijd. Zadels werden gepoetst, paarden in de boenwas gezet zodat ze glommen en blonken, de manen werden mooi ingevlochten.

Toen was het zover, we mochten eerst losrijden voor de wedstrijd. De zon scheen vrolijk in de binnen rijbaan, Totulas was zeer vergevingsgezind naar mij en deed erg zijn best om voor me te werken. Na het losrijden was ik de 2e ruiter in de groep. Tijdens het wachten voordat ik naar binnen kon gaan om mijn kuur te rijden voelde ik toch even een zenuwtje door me heen. Ik heb mijzelf gerustgesteld met de gedachte dat ik het puur voor mijzelf deed, en dat het leuk is!! Zoals Erna ons op het hart gedrukt had tijdens de “Movieride” 2 weken ervoor.
Wat was het rijden heerlijk en inderdaad leuk! Puur genieten, de proef te rijden met de zon in het gezicht, wat wil je nog meer…… 7 minuten van concentratie, verbondenheid met Totulas, de eenheid te voelen, samen bezig te zijn, zijn cadans te voelen, de goede koers te rijden, het was op sommige momenten werkelijk ………...“Hemels”!
Ja, dat was het.

Toen iedereen zijn wedstrijd had gereden was er de borrel met allerlei heerlijke borrelhappen, gezellig nakletsen en de uitslag.
Ik was totaal verrast te horen dat ik de 1e prijs had gewonnen in mijn categorie en dat was de kers op de taart.

Monique Elias

Nieuws overzicht